میگن دنیا دو روزه ُ این جمله رو نمی دونم کی گفته اما همه ما زیاد شنیدیم .شاید خیلی ها به معنا و مفهوم این جمله فکر کردن واون طوری که خواستن وفهمیدن زندگی کردن.اما شاید هم بعضی ها فقط شنیدن اما به راحتی از مفهومش گذشتن. اما آیا واقعا دنیا دو روزه؟ تا به این جای زندگیمون روزهاُ هفته هاُ ماه ها و سال های زیادی رو پشت سر گذاشتیم اما اگر حاصل تموم این سالها رو با هم جمع کنیم چقدرُ چندروزُ چندساعت کار کردیم؟ کاری که مفید باشه؟ حالا هر کاری ُ از خوندن یه کتاب دلخواه گرفته تا کارهای خیلی بزرگ. یا اصلا جمع ساعت های لبخندهامون چندساعت شده؟ جمع روزهایی که فقط به روزهای گذشته حسرت خوردیم یا برای هر اتفاق نیفتاده ای غصه خوردیم چندساعت شده؟از چند تا از لحظه های ناب زندگیمون عکس های یادگاری گرفتیم؟ به چند نفر هدیه دادیم؟ به چند نفر روزهای مهم زندگیشون رو یادآوری کردیم تا بگیم همیشه به یادشون هستیم؟ از چند تا چیز کوچیک خوشحال شدیم واحساس خوشبختی کردیم؟آیا خوشبختی فقط به داشتن چیزهای خیلی خیلی بزرگه؟ پس چرا بعضی از اون آدم هایی که به دید ما همه چی دارن گاهی احساس رضایت درونی نمی کنن؟ آیا حس خوشبختی رو زنده کردن کار سختیه؟ آیا نمی شه از شکفتن غنچه رز توی باغچه هیجان زده شد؟ خب چی می شه اگه فکر کنیم اون غنچه کوچولوُ یه شب رو تا صبح تلاش کرد تا با واشدنش یا با بوی عطرش ما رو خوشحال کنه. آیا نمی شه برای دل خودمون هم که شده یه شاخه گل از پسرک گل فروش بخریم؟این طوری پسرک دوره گرد هم از فروش گل هاش خوشحال می شه. آیا نمی شه به اون کودک معصوم یه لبخند مهرآمیز هدیه کنیم تا فکرکنه دنیای ما آدم بزرگ ها هم مثل دنیای خودشون قشنگ و پررنگه؟ حالا اگر بعد از حساب و کتاب تموم این سال ها جمع کارهامون عدد بزرگی رو نشون داد پس حسابی خوش به حالمون! که از این یک روزی که گذشت لذت بردیم در واقع برنده شدیم وبردیم چون دیگه از کارهای انجام نداده ناراحت و پشیمون نیستیم. فقط یک روز دیگه مونده! که اگه باز هم کمی جمع و ضربش کنیم می شه به بلندای همه این سال های گذشته حداقل حداقل حداقل هر روزُ یه کار کوچیک و مثبت انجام بدیم به خدا دنیا دو روزه پس قدرش رو بدونیم.